اتاقی از آن خود

در پی مفهوم زندگی در سرگردانی تکرار می شوم.

محبوب من فرزند کسوف است

زاده همخوابگی خورشید و ماه

نه ؛ حرامزاده ننامیدش !

 او فرزند غرور و زیبایی است .

محبوب من فرزند خاک و هبوط است

زاده مادری بنام حوا و هم خون برادری بنام قابیل

  و من آنجا ، زیردرختهای سیب بود که عاشقش شدم .   

  محبوب من بی پناهیم را در انحنای اندامش گم می کند   

و من درسکر بوی زنانه اش اهلی می شوم .

 و گنگ می شوم وقتی که برای پیمودن هم آغوشی

بارها در سایه روشن هایش تکرار می شوم .

محبوب من تصویر مبهم زنی درآیینه  است .

!! نوشته شده توسط ارمیا | 23:7 | سه شنبه بیست و ششم شهریور 1387 •